nieuwe natuur

Het eiland Schokland is een restant van een stuwwal. Zowel ten zuiden als ten noorden van het gebied stroomden rivieren (IJssel en Vecht) waardoor daar rivierduinen zijn ontstaan. Op deze duinen zijn sporen van jagers-verzamelaars teruggevonden, daterend tot wel 10.000 jaar terug. Hier begint de bewoningsgeschiedenis van Schokland.

Tot de drooglegging van de Noordoostpolder in 1942 lag Schokland als eiland in de Zuiderzee/IJs­selmeer. Door het verlagen van de grondwater­spiegel voor de inpoldering, oxideerde het veen en vond inklinking plaats; het veen werd compacter en de bodem daalde. Dit onomkeerbare proces is nog altijd gaande.

Het ontwerp voor Nieuwe Natuur Schokland sluit aan op zowel het karakteristieke eiland als de rationele verkavelingsstructuur van de polder. Centraal staat een stelsel van flauw glooiende geulen dat een eigen vormentaal heeft, maar zorgvuldig binnen de bestaande structuur is ingepast. Beplanting rond de Zuidpunt houdt het eiland als hoger gelegen eenheid herkenbaar, terwijl openingen in de bosgordel zicht bieden op het nieuwe geulenlandschap.

Het plan bestaat uit drie samenhangende lagen: een watersysteem dat met hoge waterstanden en ondiepe geulen de archeologische waarden beschermt zonder overlast voor de omgeving. Daarnaast een inrichting met vochtige graslanden in het noorden en ruimte voor regeneratieve landbouw langs de zuidelijke dijk. Tot slot versterkt een verlengde rondwandeling de beleving van het gebied en zijn geschiedenis, met uitzichtpunten op de Zuidpunt, het geulenveld en de dijk.

 De gronden ten zuiden van het eiland zijn opgenomen in het infiltratiegebied. Hier lopen de rivierduinen door en wordt hun verloop zichtbaar en beleefbaar. Samen met het eiland vormen deze gronden één landschappelijk geheel en één bestemming voor bezoekers.